ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ & ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

δημοτικoς συνδυασμός χαϊδαριου

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009 – Ζητείται Αυτοδιοίκηση

Posted by ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ στο 24/12/2008

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009 – Ζητείται Αυτοδιοίκηση

 

Πολύ έχει θυμώσει η δημοτική αρχή, επειδή οι ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ την ανάγκασαν να συζητήσει τον Προϋπολογισμό του 2009 Κυριακάτικα 14 Δεκέμβρη. Τι να κάνουμε, αυτά λέει ο νόμος.

 Όμως δεν έπρεπε να θυμώσει γι’ αυτό. Έπρεπε να είναι θυμωμένη για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

 Έπρεπε να είναι αλληλέγγυα και συμπαραστάτης στους μαθητές, τους φοιτητές, τους νέους, τους εργαζόμενους που έχουν βγει στους δρόμους.

Είναι πέρα για πέρα αναγκαίο να κατανοήσουμε πως οι νέες και οι νέοι αγωνίζονται για όλους εμάς. Και να συμπαρασταθούμε. Και να συμμετέχουμε. Διότι πλέον τα πράγματα φτάνουν στα άκρα. Δεν είναι το ένα ή το άλλο επιμέρους μέτρο. Είναι η ζωή που μας στερούν. Δεν είναι το δύσκολο παρόν, αλλά το προδιαγεγραμμένο μέλλον.

 Ένα μέλλον που θέλει τον καθένα γρανάζι σε μια μηχανή παραγωγής κερδών, καταστροφής του περιβάλλοντος, απαξίας και της συλλογικότητας και της ατομικότητας, απαξίας της ανθρώπινης ζωής. Σαν το γρανάζι, θέλουν να κάνει η κοινωνία πάντα την ίδια στροφή, την ίδια κίνηση. Χωρίς δημιουργικό πνεύμα , χωρίς συναίσθημα, χωρίς έκπληξη, χωρίς ρίσκο. Αυτό καταλαβαίνει η νεολαία και με τον αγώνα της απαντά με ένα μοναδικό σύνθημα “Δεν θέλουμε αυτό”.. Ας μάθουμε από αυτή την προσπάθεια.

 Είναι η ώρα να ακούσουμε, όχι να πούμε, να συν-αγωνιστούμε όχι να κάνουμε τον από έδρας δάσκαλο. Εκεί πρέπει να ‘ναι και ο προσανατολισμός της δημοτικής αρχής και στον Προϋπολογισμό και παντού.

 Αν θέλει να ‘ναι δημοτική αρχή της  κοινωνίας του δήμου και όχι θεσμοθετημένο εξάρτημα του κράτους και του συστήματος. Όμως η δημοτική αρχή έχει επιλέξει άλλο δρόμο.

Να είναι αρχή και όχι αυτοδιοίκηση.

Και γρήγορα μετάλλαξε και τα λίγα – έστω επικοινωνιακά – καλά στοιχεία της.

Μέσα σ’ ένα μόλις χρόνο εμφανίστηκε με την παλιά ενδυμασία της προηγούμενης δημοτικής αρχής.

 Τι είναι ο Προϋπολογισμός, σου λέει; Αριθμοί που βάζουν οι υπηρεσίες, που ‘χουν πια συνηθίσει να τους φτιάχνουν μ’ ένα τρόπο, έτσι κι’ αλλιώς δεν ξέρουμε τι θα εκτελεστεί, πάντως μας δίνουν την δυνατότητα κάθε φορά να μιλάμε για έργο, να δικαιολογούμαστε για ότι δεν κάνουμε, να στριφογυρίζουμε κι’ όλο στα ίδια να βρισκόμαστε.

 Άρα τι τα θέλουμε τα εισηγητικά, ας κάνει μια ομιλία ο δήμαρχος (άλλωστε και ο προηγούμενος δήμαρχος το ίδιο δεν έκανε;) αρκεί να ‘χει διάρκεια μια ώρα, ας μιλήσουν και οι επικεφαλής από μια ώρα ο καθένας κτλ.

Και στο τέλος κουρασμένοι θα ψηφίσουμε τον Προϋπολογισμό ακριβώς όπως τον φτιάξαμε, χωρίς ν’ αλλάξουμε ούτε ένα ευρώ.

 Και πως τον φτιάχνουμε τον προϋπολογισμό; Παίρνουμε τα σίγουρα – πάγια έξοδα, τα μετατρέπουμε σε σίγουρα έσοδα και μετά αρχίζουμε να παίζουμε με κωδικούς και αποθεματικά με βασικό στόχο να ‘ναι ισοσκελισμένος.

 Από κει και πέρα έχει ο θεός και εμείς έχουμε αναθεωρήσεις του προϋπολογισμού, Ανακεφαλαιωτικούς Πίνακες, συνεχιζόμενα έργα και όλα βρε αδελφέ κάποτε θα γίνουν η θα τα ‘χουμε ξεχάσει.

Όμως αυτό δεν είναι Αυτοδιοίκηση. Είναι διαχείριση μιας παραδομένης από την κυβέρνηση πολιτικής, της πολιτικής του τίποτα.

 Σήμερα, μέσα σε κατάσταση παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που επιτείνει την εγχώρια, η κάθε δημοτική αρχή και βέβαια η δημοτική αρχή στο Χαϊδάρι οφείλει να σταθεί στο πλευρό των δοκιμαζόμενων. Και να κριθεί στο πεδίο της κοινωνίας.

Άρα το κέντρο βάρους χρειάζεται να δοθεί σε 3 τομείς.

·        Κοινωνική προστασία

·        Αναπτυξιακή δράση

·        Δημοκρατία

Και στα 3 ζητήματα, η 2χρονη λειτουργία της δημοτικής αρχής

 αλλά και το πρόγραμμα της για το 2009, όπως αυτό εμφανίζεται στον προϋπολογισμό,

 της δίνει τον βαθμό μηδέν.

 Γιατί ως τώρα η δημοτική αρχή αποδέχτηκε την κυβερνητική πολιτική στην Αυτοδιοίκηση, μια πολιτική που στερεί πόρους, δεν αποδίδει τα κλεμμένα από την Αυτοδιοίκηση, επιχειρεί να κλέψει κι’ άλλα – όπως στην περίπτωση του τέλους παρεπιδημούντων που η κυβέρνηση το υποβιβάζει από 2% στο 0,5% κλπ. Και όχι μόνο την αποδέχτηκε αλλά και την εφάρμοσε ιδιωτικοποιώντας περιουσιακά στοιχεία (ιστορικό, Κατερίνα κ.λ.π.), χρησιμοποιώντας στο έπακρο ελαστικές μορφές εργασίας (stage, 8μηνες συμβάσεις κ.λ.π.), δαπανώντας σημαντικά ποσά σε εκδηλώσεις δημόσιων σχέσεων, δημιουργώντας ένα δίκτυο πελατειακών σχέσεων, υποβιβάζοντας τις λειτουργικές ανάγκες της πόλης (μετά από 2 χρόνια η κυκλοφοριακή μελέτη όλο εξαγγέλλεται χωρίς να πραγματοποιείται, τα ζητήματα κατάληψης ελεύθερων χώρων είναι μονίμως εκτός ατζέντας κ.λ.π.).

            Όμως στόχος μας δεν είναι μια εξαντλητική ανάλυση των πεπραγμένων και παραλείψεων της δημοτικής αρχής.

. Είναι πλέον πασιφανές πως δεν είναι νέα,

 δεν έχει αυτοδιοικητικό χαρακτήρα,

 δεν είναι δημιουργική.

   

         Στόχος μας είναι ν’ αναδείξουμε, με σύντομο τρόπο, τους βασικούς άξονες μιας αυτοδιοικητικής πολιτικής για το σήμερα, για το Χαϊδάρι, μιας πολιτικής που με ριζοσπαστικό τρόπο οδηγεί σε νέα πορεία τον Δήμο.

 

Α. Κοινωνική Πολιτική:

Στο σήμερα και το μάλλον χειρότερο αύριο η προστασία του δημότη είναι κριτήριο ελέγχου της δημοτικής πολιτικής. Θα περίμενε κανείς τα εξής απλά:

1.      Κοινωνική προστασία

·        Διπλασιασμό των κονδυλίων της Κοινωνικής Υπηρεσίας.

·        Νέες θέσεις εργασίας στην Κοινωνική Υπηρεσία με άμεσο αποτέλεσμα την διεύρυνση των τομέων εξυπηρέτησης των πολιτών και του πληθυσμού εξυπηρέτησης

·        Ισχυρή πίεση για την πλήρη λειτουργία του Νοσοκομείου ΑΤΤΙΚΟΝ, την ένταξη του στο ΕΣΥ, την δημοκρατική πρόσβαση των πολιτών στις υπηρεσίες του

·        Πρωτοπόρες δράσεις που αφορούν την πρόληψη και την Πρωτοβάθμια περίθαλψη επικεντρωμένες στις κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες από τη μία (μαθητές, 3η ηλικία, οικονομικοί μετανάστες, χρήστες ουσιών κ.λ.π.) και στις ιδιαίτερες τοπικές συνθήκες (μεγάλη έκταση δήμου, οικισμοί κ.λ.π.)

 

2.                  Πρωτοπόρα μέτρα για την παιδεία που θα οδηγούν στο ανοιχτό σχολείο με:

·        Δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία σε αντίθεση με τα πολυδάπανα φροντιστήρια

·        Περιβαλλοντική εκπαίδευση – Γνώση της ιστορίας του τόπου

·        Ενίσχυση του σχολικού αθλητισμού και της πολιτιστικής δράσης της νέας γενιάς

·        Αναδιαμόρφωση των σχολικών προαυλίων

·        Ενίσχυση των βιβλιοθηκών κλπ

 

3.                  Ενίσχυση του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής αλληλεγγύης με επιδοτήσεις δράσεων φορέων και όχι οικονομική ενίσχυση των Δ.Σ. των φορέων. Ως συμπληρωματικό μέτρο ενίσχυση δράσεων εθελοντικών φιλανθρωπικών οργανώσεων και της εκκλησίας.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε για σελίδες,

 όμως το βασικό είναι πως η δημοτική αρχή τα προσπερνά όλα αυτά,

δεν διαθέτει ένα στοχοποιημένο πρόγραμμα.

 

Β. Αναπτυξιακή πολιτική

Εκεί όμως που τα πράγματα παρουσιάζονται πολύ χειρότερα είναι η αδυναμία της δημοτικής αρχής να προβάλει και να εφαρμόσει ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα.

 Ως τώρα, στο Χαϊδάρι, ζει πολιτικά με προτάσεις που άλλοι έκαναν, με θέματα που άλλοι – και ιδιαίτερα οι Πολίτες Σε Δράση – ανάδειξαν και μάλιστα δεν είναι λίγες φορές που τα αντιμετωπίζει με μισή καρδιά. Η δημοτική αρχή δεν μας παρουσιάζει έστω ένα μισοπρόγραμμα για τα μεγάλα ζητήματα:

·                    Πως και πότε θ’ αποδεσμευτούν οι χώροι των στρατοπέδων;

·                    Με ποιο πρόγραμμα θα γίνει η οικολογική ανασυγκρότηση του Ποικίλου; (εδώ οι δράσεις του ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ, της Διαρκούς Κίνησης για την Σωτηρία του Ποικίλου και των Εξωραϊστικών Συλλόγων Αφαίας και Δαφνίου είναι πιο θετικές και πιο αποτελεσματικές την ίδια στιγμή που στον Προϋπολογισμό επαναγράφεται ο περίφημος δρόμος Δάσος – Δαφνίου, ο δρόμος που έχει ομόφωνα απορριφθεί!)

·                    Τι θα γίνει με το Σκαραμαγκά;

·                    Τι θα γίνει με την υπογειοποίηση της Λ. Αθηνών κ.λ.π.

·                    Ούτε κιχ.

Άρα για ποια ανάπτυξη μιλάμε; Είναι γνωστό πως ο όρος ανάπτυξη δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος αλλά και περιβαλλοντικό, πολιτισμικό κ.λ.π. ;

Όμως και ως οικονομικό να το δούμε η επίλυση των παραπάνω ζητημάτων δημιουργεί θέσεις εργασίας, αειφόρο οικονομική δραστηριότητα, εξοικονόμηση πόρων (τα χρήματα που θα εξοικονομήσει η κοινωνία από την διευθέτηση της Ιεράς Οδού είναι πολλαπλάσια του κόστους του έργου αν αναλογισθούμε το κόστος των ζημιών, των τραυματισμών και των θανάτων).

Και τέλος πρέπει κάποια στιγμή η δημοτική αρχή ν’ απαντήσει σε μετρήσιμα μεγέθη όπως:

·                    Πόσο ήταν το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών του δήμου προς τον πολίτη όταν ανέλαβε το 2007 και πόσο τώρα; Τι έκανε γι’ αυτό εσωτερικώς (Υπηρεσίες) και εξωτερικώς (ελάφρυνση του πολίτη)

·                    Πόσο ήταν το κόστος ζωής στο Χαϊδάρι; Τι έκανε ο δήμος για να το ελαττώσει ή με το ίδιο κόστος ν’ ανεβάσει την ποιότητα ζωής;

·                    Πως ο δήμος προασπίζει την δημόσια, άρα κοινωνική περιουσία; Για παράδειγμα, γνωρίζει ο δήμος τι εκτάσεις υπέβαλλε στο κτηματολόγιο η Μονή Κλειστών; Και τι κάνει γι’ αυτό;

 

Γ.   Δημοκρατία 

            Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα. Και πώς να είναι διαφορετικά όταν ο όρος συμμετοχή αντιμετωπίζεται από την δημοτική αρχή ως συμμετοχή στις εκδηλώσεις.

Έννοιες όπως συμμετοχικός προϋπολογισμός, Τοπικά Συμβούλια, ειδικές συνελεύσεις με αποφασιστικές αρμοδιότητες κ.α. είναι ξένες προς τους εκλεγμένους δημοτικούς άρχοντες – τι ηλίθια λέξη.

Προτάσεις υπάρχουν και έχουν κατατεθεί. Υπάρχει και το νομικό πλαίσιο. Όμως ο Δήμαρχος προτίμησε μια επικοινωνιακή φιέστα αντί της σοβαρής συζήτησης.

Και είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε πως η συμμετοχή δεν έχει ως προϋπόθεση τον εαυτό της αλλά μια συνεχή ενεργητική προσπάθεια για την κατάκτηση της.

 Δεν είναι «όποιος θέλει», αλλά δομές, μεταφορά εξουσίας, πρόσβαση στην πληροφορία, διασύνδεση μορφών άμεσης και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Άρα το ερώτημα είναι: Πόσο βοηθά ο δήμος στην ανάπτυξη της ικανότητας ατόμων και ομάδων να ελέγχουν τη ζωή τους και το περιβάλλον τους χωρίς να χρειάζονται διαρκώς εξωτερική βοήθεια;

Ακούει κανείς;

Σταματάμε εδώ. Βάλαμε ερωτήσεις και κριτήρια. Είναι ερωτήσεις και κριτήρια που βοηθούν τις διοικήσεις να μην χάνονται στον «ρεαλισμό της καθημερινότητας» άρα της επιλεγμένης από το σύστημα υπάκουης δράσης τους και να ελέγχουν τον εαυτό τους στην πρακτική κοινωνική δράση.

Βάζουν κόκκινη γραμμή ανάμεσα σε προοδευτικές και συντηρητικές πολιτικές. Οδηγούν από τον αφηρημένο λόγο στην συγκεκριμένη  εφαρμογή πολιτικής με μετρήσιμα μεγέθη στην οικονομία, στη συμμετοχή, στην αποδοτικότητα.

 Αντιπαρατίθενται στη «γλύκα της εξουσίας», αντιπαρατίθενται σε μια διαχειριστική εξουσία, ξαναβάζουν την αυτοδιοίκηση στο κέντρο απαιτώντας από αυτή ν’ ανεβάζει το επίπεδο συνειδητότητας της κοινωνίας, απαιτώντας από τον δημότη – πολίτη μια υπεύθυνη κοινωνική στάση που σήμερα θα εκφραστεί ως αγώνας διαμαρτυρίας και διεκδίκησης και αύριο ως συναγωνισμός δημιουργίας.

./.

.. επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: